Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Naamloos
Naamloos Home | Profile | Archives

GEDACHTEN.22/6/2007

 

Als een mens zijn denken beheerst, geeft dat geluk.
Hoe kan ik ooit mijn denken gaan beheersen
en tegelijkertijd mezelf niet verliezen in mijn eigen wereldje.
Alles goed. Alles fijn.
Ik zou graag willen dat mijn gedachten eens goed afliepen zonder dit te hoeven sturen.
Gewoon vrij uit zich zelf al goed liepen.
Zonder na te denken over mijn gedachten. Zonder na te denken over wat ik wil denken.

Waarom gaat het leven voornamelijk over liefde? Waarom?
Waarom is er geen artiest te vinden die nog nooit over liefde geschreven,
gezongen of gespeeld heeft?
Er moet toch zoveel meer in de wereld zijn?

Maar toch, ook ik behoor tot de massa. Ik heb mezelf niet kunnen beheersen.
Wederom.
De laatste tijd gaan mijn gedachten namelijk alleen maar over jou.

Over hoe je doet. Over hoe je bent. Over hoe je lacht. Over hoe leuk je wel niet bent.
Over hoe je mijn hand beethield. Over hoe je me een kus gaf.
Over hoe het voelde als je mij beethield.
Over hoe jij voelde.
In mij.

Maar het zijn alleen nog maar gedachten. Geen realiteit. Geen werkelijkheid.
Mijn fantasie werd werkelijkheid om vervolgens weer in fantasie te veranderen.

 

Ik ben een mens, die denkt dat zij haar denken wil beheersen.
Om hier het geluk uit te halen.
Maar ik wil niet gelukkig zijn door mijn denken.
In de wereld van mijn gedachten.
Het komt wel, ooit. Ook al blijft het alleen maar bij hopen.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link

1.22/6/2007
Iedere ochtend valt weer in herhaling. Mijn wekker gaat. Nee, denk ik, ik wil niet. Ik draai me om, druk mijn hoofd diep in mijn kussen. Probeer dwangmatig mijn droom vast te houden, waarin ik me zojuist nog bevond. Weer mijn wekker. Waarom pest ik mezelf door mijn wekker drie keer in te stellen, iedere keer vijf minuten later. Ik kom tot het besef dat ik eruit moet, uit mijn warme nestje, mezelf moet verlaten in mijn droom. Ik probeer te denken aan wat ik in hemelsnaam vandaag weer moet aantrekken en vraag me gelijktijdig af waarom mensen kleding dragen. De maatschappij heeft alles tegenwoordig zoveel moeilijker gemaakt dan dat het hoeft te zijn. Kleding, uiterlijke vertoning, het wonen in een huis, werken.. En dit allemaal voor?
Door mezelf al deze dingen af te vragen, begin ik weer slaperig te worden en bijna zeg ik weer gedag tegen mezelf in een nieuwe droom.
Ik hoor een geluid. Waarom hoor ik een geluid? Waarom heb ik oren om te horen? Natuurlijk is het wederom mijn wekker die ik hoor en ik zucht. Ik weet dat het now or never is. Uit bed gaan, of de hele dag door slapen. Ik maak een keuze en sla de dekens van me af. Ik ga half rechtop in mijn bed zitten en probeer tussen de gordijnen door naar buiten te kijken. Ik wil zien watvoor weer het is, of het regent, of de zon schijnt, of iets hier tussenin. Aan de hand hiervan zal ik mijn kleding voor vandaag moeten uitzoeken. Het is bewolkt. Het kan gaan regenen, maar het kan ook opklaren. Aan deze informatie van moeder natuur heb ik niet veel en besluit mijn benen over de rand van mijn bed te gooien. Iedere morgen wanneer ik dit doe, heb ik een twijfelmoment. Mijn nestje roept mijn naam en ik heb het gevoel dat ik deze gewoonweg niet in de steek kán laten. Aan de andere kant roept de verplichting, de verantwoordelijkheid, de huur, het eten waarvoor ik moet betalen, mijn telefoonrekening.. Je weet het wel. De lastige dingen des levens. Ik besluit verstandig te zijn en doe de radio aan. Meestal ben ik net op tijd om het weerbericht te horen. Als ik pech heb, is het eerste dat ik hoor een vervelende, in herhaling vallende radiocommercial. Natuurlijk heb ik uitgerekend vandaag pech en de enige informatie die ik krijg is dat ik mezelf kan inschrijven op een datingsite die alleen maar bedoeld is voor de beter opgeleidde onder ons. Helemaal niet zo’n gek idee eigenlijk, niemand die weet dat ik gestopt ben met mijn studie, niemand die weet dat ik geen doorzetter ben, niemand die weet hoe verrot ik eruit zie in de ochtend en dat op de dag zelf vaak helemaal niet zoveel beter wordt. Op Internet geef je de informatie die je wil geven, niks meer, niks minder. Als het heel erg met je gesteld is, kun je er ook altijd nog wat leugentjes bovenop gooien.
Ik ga staan en loop als een zombie met dikke ogen naar mijn kast. Hier ligt zoveel in, zoveel kleding die ik nooit draag met of zonder het prijskaartje er nog aan. Ik trek een verschrikkelijke combinatie uit de kast en besluit dat het me helemaal niks kan schelen vandaag.
Strompelend loop ik met mijn hoopje kleding naar de douche en gooi dit op de badkamervloer. Omdat ik ’s ochtends altijd zoveel mogelijk tijd probeer te besparen, heb ik nagedacht over watvoor activiteiten ik tegelijk kan uitvoeren. Tegenwoordig poets ik mijn tanden terwijl ik aan het douchen ben. Kleed ik mij aan terwijl ik op het toilet zit. Meestal beperk ik het laatste tot alleen mijn bh en shirt, aangezien ik niet teveel kan wiebelen terwijl ik op het toilet zit.
Ik zet de douche aan, doe mijn a-sexy slaapgoedje uit, doe tandpasta op mijn tandenborstel en stap de douche in. Water kan zo lekker zijn. Net alsof het je negatieve gedachten van je af kan spoelen. Vaak heb ik een clearview moment onder de douche. Ik zie de aankomende dag weer als iets positiefs. Twee keer shampoo, cremespoeling en een showergel is mijn doucheritueel. Soms vergeet ik mijn tanden daadwerkelijk te poetsen terwijl ik de borstel wel in mijn mond heb. Dan voelt het gewoon alsof het daar hoort, het daar altijd zit, niet met de bedoeling dat ik er iets mee hoef te doen. Ik spuug de tandpasta uit, spoel mijn mond met het warme water uit de douche. Wat overigens helemaal niet lekker is omdat het niet zorgt voor het frisse effect dat gewenst is. Hier ben ik over aan het nadenken, maar een oplossing schijnt zich niet in mijn hoofd te bevinden. Mijn tandenborstel gooi ik over de douchecabine heen en probeer hierbij te mikken op de wasbak. Altijd, in ieder geval bijna altijd, gooi ik raak. Zo ook deze keer.
Ik spoel mijn haar voor de derde keer en draai de kraan uit. Altijd een vervelend moment, zeker in de winter. Maar aangezien het nu bijna zomer is mag ik me niet aanstellen. Ik pak een handdoek en droog me af. Een handdoek moet niet te zacht zijn en hou ik dus ook niet van nieuwe handdoeken. Het duurt zo lang voordat je dan enigzins het gevoel hebt dat deze ook daadwerkelijk water absorbeert. Maar ook ik moet er eens in de zoveel tijd aan geloven, wanneer gaten zich laten zien in al mijn handdoeken tegelijk.
Terwijl ik de deur van de douchecabine opendoe, ontsnapt de hitte de badkamer in en ik zie dat ik in mijn haast vergeten ben het doucheraampje open te doen. Ik gooi de deur wagenwijd open en veeg de condens van de spiegel. Hm, het ziet er alweer beter uit.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Een zaterdagavond op je veertiende.22/6/2007
Het is zaterdagavond en de bitch gaat met haar GURLS weer eens naar Hollywoord. Dit mogen ze één keer per maand! Best 'koel' voor als je pas veertien bent. Damn, het is gewoon de place to be, man! Ze heeft al om acht uur afgesproken met haar 'gurls', aangezien ze wel ruim de tijd moeten hebben om zichzelf te 'fixen'. Ze gooien laag over laag make up op, doen hun outfit aan die het minste stof bevat want ja, dat zeggen ze toch: LESS IS MORE? De vader van de bitch brengt hun rond twaalf uur richting de 'spetterende' locatie. En met richting bedoel ik echt richting. Haar vader mag hun onder geen enkel beding afzetten op een plek waar mensen dit kunnen zien. En al helemaal niet nog een keer langsrijden terwijl zij voor de deur staan te wachten, omdat hij wil zien dat zijn lieftallige dochtertje wel naar binnen gaat en niet over de straten van Rotterdam gaat zwerven. Het liefst dus twee straten verderop, zodat zij de rest van reis op hun wiebelende naaldhakjes kunnen afleggen.

Eenmaal binnen gaan ze gelijk hélémaal los. Ze halen muntjes en besluiten om vanavond maar eens wijn te gaan drinken aangezien ze hier ook mee begonnen waren bij haar thuis. Na een paar wijntjes aan de bar gedronken te hebben, met als uitzicht een mannelijke barbie die hier achter staat, besluiten ze zich richting de dansvloer te begeven. Eenmaal hier is de bitch met haar heerlijke kontje aan het wiebelen op de dansvloer. Na ieder danspasje, zij is in ieder geval in de veronderstelling dát het een danspasje is, doet ze haar haar goed, trekt ze haar onder-haar-heup-broek op zodat het touwtje tussen haar bilnaad niet meer te zien is en steekt ze een sigaret op. En dit ritueel herhaalt zich al gedurende twee uur.

Er staat een slungelig persoon naar haar te kijken. Al zo ongeveer de hele avond, met nog net niet zijn mond open. Het is duidelijk dat hij zichzelf de afgelopen drie uur moed in staat te praten om een 'small talk' met deze bitch te maken. Gedurende het brainstormen over wat hij dan al niet kan en gaat zeggen tegen deze bitch, halen zijn medeslungeltjes met regelmaat een lekker biertje voor deze knul.
De bitch is al een paar keer langs hem heen gelopen zonder hem ook maar enigzins op te merken. De slungel denkt dat ze vast last van haar lens moet hebben en uberhaupt niet zulk goed zicht heeft. In ieder geval, deze gedachte probeert hij dwangmatig vast te houden, omdat hij de moed niet hélémaal wil verliezen zodat deze zich dan in zijn schoenen bevindt.

De bitch gaat voor de zevende keer dit uur naar het toilet. Voor haar gevoel is haar oogpotloodje alweer aan het uitlopen tot op haar kipfiletje dus ja, dat moet weer even 'gefixed' worden. Stel je voor dat die hippe, koele 'gozaaah' (die eigenlijk toch wel lelijk is, maar ja, hij is hip) het ziet. Dat zou een DRAMAAAAAA zijn.
Ok, kom op 'gurls'! Ze zetten koers richting het toilet. Eenmaal daar aangekomen staan er een paar lelijke, nerdige varkens in de toiletruimte die ze alleen maar een paar keer vuil hoeven aan te kijken en ze zijn gevlogen. Het is zo easy om mensen te intimideren wanneer je tien lagen mascara op hebt en ongeveer een geheel oogpotloodje rond je ogen gesmeerd hebt.. Eén blik en al die chicks rennen weg. Ze lopen naar binnen en de bitch lacht zelfingenomen naar zichzelf. Dat is het geheim van de bitch, twee compleet verschillende uiterlijke vertoningen. De bitch die een bitch is, of de bitch die zich gedraagd en lacht als een engeltje.

Eenmaal alles bijgewerkt te hebben lopen ze weer richting de dansvloer. Een beetje wild dansen, zoals ze van de week op “streetdance” heeft geleerd, heeft meestal het verbluffende resultaat dat iedereen in een straal van twee meter zich van hen verwijderd. Wederom staan ze allemaal naar de bitch te kijken. Deze gunt hun een blik van: YEAH, u don’t have to tell me, I know I’m good. En schut nog een keer met haar billen. In de werkelijkheid is het allemaal een ‘tikje’ anders. Het dansen lijkt niet geheel op dansen, maar meer op een verwoedde poging geile bewegingen die je op tegenwoordig je elfde met je dertien jarige vriendje in het parkje behoort te maken, aangezien je eigenlijk helemaal niet weet hoe ‘het’ moet. Maar goed, iedereen moet de shit leren voordat ze de shit zijn. Als je er zelf maar in gelooft.

De slungel neemt eindelijk initiatief en begint in beweging te komen. Hij zet voetje voor voetje richtig de bitch. Hij moet wel een beetje uitkijken, want ze danst nogal wild. Hij wil geen blauw oog oplopen vóórdat hij nog niet eens iets tegen haar gezegd heeft. Maar hij is betoverd, vindt haar het mooiste op de hele wereld en ook al ziet ze eruit alsof ze heel snel boos kan worden, de slungel gaat tegen dit feit in. Hij heeft altijd een positieve kijk op mensen. Geeft hen het voordeel van de twijfel. Hij zou graag willen dat mensen dit eens bij hem deden. Maar ja, het leven is geen pijpbeurt. Eh.. feestje. Nu hij zijn ogen op haar gericht heeft kan hij alleen nog maar aan sex denken. Hoe zou het met haar zijn? Hoe zou sex uberhaupt zijn? Hij heeft weleens geprobeert iets na te bootsen zodat het zou voelen alsof hij met een meisje bezig zou zijn, maar dit ding viel iedere keer na elk stootje uit elkaar. Ook geen succes dus. Maar de afwisseling tussen zijn rechter en linkerhand maakt het ook best spannend. Welke hand zal vanavond weer de taak op zich nemen?
Eenmaal bij de bitch aangekomen probeert hij haar aandacht te trekken. Nee niet trekken van trekken, maar gewoon trekken. 'Je weet tog'? Zal hij zijn biertje over haar heen morsen, dan ziet ze hem wel! Maar dit was de vorige keer bij een ander prinsesje ook geen succes, dus laat hij nou eens leren van zijn fouten.

What the fuck doet die freak hier, zegt de bitch tegen haar 'gurls'. Express hard genoeg zodat hij het haast wel moet horen. Pf, heeft zij weer. Altijd van die sukkels die achter haar aanlopen. Niet dat ze hiermee bedoeld dat ze ALLEEN maar sjans heeft met sukkels, nee eigenlijk heeft ze met iedereen sjans. Voor haar gevoel dan.
Ze draait haar rug naar de sukkel toe, dan begrijpt hij de boodschap wel en begint nog wilder te dansen.

De slungel staat nu achter haar. Ze draait zich om, zodat ik met haar kan dansen door tegen haar kont aan te rijden. Dat doen ze hier toch allemaal? WOW. Zijn geluk kan niet op! Hij zet het laatste stapje dichterbij en legt zijn handen op haar heupen. Aangezien zijn Keesje, zo heet ‘die’ van hem, aanzienelijk gegroeid is de laatste twee minuten, krijgt hij de onweerstaanbare drang deze hard tegen haar kont aan te drukken. Laat hij zichzelf eens niet inhouden en dit lekker doen. Op het moment dat hij tegen haar aanstaat te rijden en eindelijk 'de flow' te pakken heeft, draait het prinsesje zich om. Ze slaakt een gil, geen gilletje maar een oergil, duwt de sukkel weg en spuugt in zijn gezicht. De slungel is verslagen, hij weet niet watskebeurt. De bitch probeert zich zelf in toom te houden, ze wil natuurlijk niet dat die ene 'gozah' ziet dat ze een agressieprobleem heeft.

Ze loopt naar de sukkel toe en fluistert als een echte bitch: what the fuck dacht jij dat je aan het doen was? Ik ben de shit, je bent niks. Kom niet aan mij, ik neuk alleen hippe gozah’s for free, jou nog geen eens voor een miljoen. Je bent lelijk, dat weet je toch wel? En ze geeft hem toch nog een klap in zijn gezicht, ze kan het niet laten. Ze wenkt haar 'gurls' en ze lopen richting de bar. De slungel staat nog steeds perplex, hij heeft geen woord terug gezegd en kan op dit moment ook geen enkel woord vinden.

Ik ben lelijk en niks waard, is hetgeen wat hij DENKT wanneer hij naar huis gaat.
Ik ben shit is hetgeen wat zij DENKT wanneer zij naar huis gaat.
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

DE WTF-'MAN'.22/6/2007
Ik vind jou ook mooi! WTF? Wie vind je nog meer mooi dan? Het woord ‘ook’ behoort ten allertijde vermeden te worden wanneer je als manzijnde een compliment ‘probeert’ te maken tegen een vrouw.
Ik vind je lief! WTF? Lief? LIEF? Ik vind een hond lief. Kan je het niet gewoon hebben over het feit dat ik sexy, heerlijk en onweerstaanbaar ben?
Ik vond het gezellig met je! WTF? Bij mijn oma op visite gaan, dát vind ik pas gezellig!
Hoe langer ik je zie & naar je kijk, hoe mooier je wordt! WTF? Toen ik aan kwam lopen leek ik in jouw ogen nog op een trol, maar met de minuut begin ik meer op een prinsesje te lijken? Zoiets?
Nee, je moet je haar niet knippen! WTF? Met kort haar ben ik niet aantrekkelijk genoeg aangezien nu mijn hoofd wat minder opvalt na een jaar niet meer naar de kapper te zijn geweest?
Ik heb tijd nodig! WTF? Tijd nodig? Wie zegt dat ik tijd heb? Wanneer je gek bent op iemand behoor je niks TE moeilijk te vinden, probeer je alles op alles te zetten om bij degene te zijn en behoor je zeker geen tijd nodig te hebben!

Je moet me niet zo noemen, dat deed mijn ex ook altijd en hierdoor zorg je ervoor dat ik aan haar denk! WTF? Net alsof ik moet gaan opletten hoe ik iemand noem? Als dat je al aan je ex doet denken, valt het nog mee dat je niet haar naam in mijn oor fluistert vlak voordat je je goedje in mij deponeert!
Jij opent jezelf nooit, komt nooit eens met gevoel! Maar ik moet er ook bij zeggen dat wanneer je dit wel probeert door wat liefs te zeggen, ik hier gewoonweg niet op reageer omdat ik dan het gevoel heb dat het te snel gaat! WTF? Jij wil mij moeite laten doen om je te vertrouwen waardoor ik mijn gevoelens enigzins naar je kan tonen, terwijl je dit zelf niet eens kan, niet eens moeite voor wil doen en waarschijnlijk dus niet eens wil?
Ik kan best ‘contact’ hebben met 100 vrouwen naast jou. Contact is maar contact toch? WTF? Contact is maar contact. Een afspraakje is maar een afspraakje. Een zoen is maar een zoen. Sex is maar sex. Bedoel je dit?
Je laat me lachen! WTF? Ik laat iedereen lachen. En aangezien ik niet een eeuwig gratis ingehuurd clowntje wil zijn denk ik niet dat ik genoegen neem met deze uitspraak alleen!
We hadden wel broer en zus kunnen zijn! WTF? Dan wil ik niet weten wat voor spelletjes jij vroeger met je zus deed!
Ik heb geen contact meer met haar. Maar ze is wel fucking mooi! WTF? Deze WTF hoef ik vast niet nader uit te leggen!
Ik wil dat jij de foto op je Hyves zet waar wij elkaar een kus geven! Als dank hiervoor zet ik er een foto met mijn ex op waar we elkaar innig omarmen! WTF? WTF? WTF? WTF? WTF? Tja, eh... WTF?
Ze heeft sillicone hoor! Dat zorgt er gewoon voor dat ik erin wil knijpen! WTF? De aantrekkelijkheid van sillicone is en blijft mij nog steeds volkomen onduidelijk. Maar misschien moet jij eens penispompje gebruiken, zodat ik ook eindelijk eens de onweerstaanbare behoefte krijg om daar in te knijpen!
Alle geile, zielig, trieste opmerkingen die ik op Hyves naar vrouwen maak zijn alleen maar om jou jaloers te maken! WTF? Ook wanneer je een reactie bij een foto plaatst die je alleen kan zien wanneer je vriendjes met deze persoon bent? En aangezien ik geen vriendjes ben met 0-klasse vrouwen, lijkt het mij een zeer aparte manier om mij jaloers te maken!
Ik plezier alleen vrouwen wanneer ik daar een vaste relatie mee heb! WTF? Al zou jouw slurfje alleen al, mij nog enigzins genot schenken, zou ik er nog akkoord mee KUNNEN gaan, maar nu?

Deze WTF- man heeft mij keer op keer weer verbaasd. En keer op keer heb ik mijzelf verbaasd door hem nog te willen. Nog moeite voor hem te willen doen. Hem te willen begrijpen. Maar hé, een man blijft een man.
Ik ben een vrouw die keer op keer gecomplimenteerd wil worden, keer op keer wél verbaasd wil worden op de manier van originele wijzen waarop hij zijn liefde, gevoel en affectie naar mij toont. Keer op keer verrast wil worden door dat ene onverwachte lieve smsje of belletje. Keer op keer willen voelen hoe goed het wel niet voelt. Keer op keer willen weten dat hij mij wil zien, bij mij wil zijn, gewoon omdat IK het ben!

Maar helaas, het tijdperk moet nog aanbreken waarin wij, vrouwen, onze eigen perfecte man kunnen samenstellen, ontwikkelen en natuurlijk naderhand kunnen bijstellen wanneer hij onverwachte gebreken begint te tonen...


PS Wanneer dit je allemaal erg bekend voorkomt en jij dus degene bent waar dit waarschijnlijk over gaat, niet denken dat ik het lullig bedoel. De inspiratie was daar en toevallig dat jouw opmerkingen al een tijdje door mijn hoofd zwerven was dit hetgeen waar het alleen maar over kon gaan. En sarcasme is sarcasme, grapjes zijn grapjes, dat zou jij als geen ander moeten weten :tooth: . En je moet je nu niet onzeker door mij gaan voelen. Ik vind je wel lekker. Ik ben gewoon een disser. Hé, zei jij dat laatst ook niet tegen mij :shrug: ?
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Klaag maar raak?22/6/2007
Graag wil ik klagen. Alleen maar klagen op dit moment.
Goh, is Estha zielig? Nee joh. Dát niet.
Maar gewoon, soms is het leven stom terwijl het leven niet stom is. Begrijpt u het nog, geachte lezer(es)?
Nee? MOOI. Ik ook niet.
Misschien moet ik een inleiding geven, zodat dit warrige stukje tekst deels verklaard kan worden? Komt ie dan hé, komt ie... Nee, niet leuk.

BOEHOEH. Vrijdag moest ik me om 10:00 uur melden in het weledele Sint Antonius ziekenhuis te Nieuwegein. Dit met het doel om mijn 'schattige' galblaas eruit te laten halen. Van tevoren werd er verteld dat het een relatief kleine ingreep is, met relatief kleine littekens.
WTF. Ieder littekentje is een minpunt op mijn o-zo-mooie worstenfiguurtje! Mag ik ook van 4 KLEINE littekens balen? Nee, volgens de rest van de mensheid niet. Ok, dan niet.
Zo gezegd, om 10:00 uur zat ik in het wachtkamertje. Gezamenlijk met nog dertig stinkende personen. Natuurlijk compleet met een omaatje die haar hele levensverhaal (ja, 80 laaaaaaaaaange jaren...) aan mij kwijt wil. Ik heb nooit zo goed begrepen waarom mensen mij altijd zien als een gratis therapeute. Altijd willen mensen hun verhaal aan mij kwijt. Waar blijft mijn verhaal in dit verhaal?
Na ongeveer 36 uur gewacht te hebben (ok, ik overdrijf: 2 uur) werd ik door een zuster geroepen. Mevrouw Poortman? Ja. Mevrouw Poortman? WTF. Zie je me niet ofzo? Mevrouw..? JAHAAAA. Ik ben hier blinde vink, eh mevrouw! Oh, sorry. Had een ouder persoon verwacht... JOH, dit verhaal wat nu komt heb ik eerder gehoord.
Terwijl we naar een kamer lopen verteld ze mij dat het niet gebruikelijk is dat een jong meisje (ik ben een VROUW, een jonge vrouw!!!) galstenen heeft. Meestal zijn het de wat gezettere dames van rond de veertig.
Eh ja DUS? Wat moet ik hiermee? Ze zitten er toch?

Prima, gesprek gehad over de narcose en zij verblijdde mij door te vertellen dat ik waarschijnlijk vanavond alweer naar huis mocht! Iets positiefs!! WOW.
Ik mag me omkleden. Dat blauwe pakje is zooo charmant. Hopen dat mijn chirurg geen adonis is... Maar dat zal wel niet.
Eenmaal omgekleed werd ik naar beneden gereden (ik voelde me op dat moment zo ziek... :tooth: ) om uiteindelijk op de operatietafel uit te komen. DAMN, allemaal mannen om me heen. Niet fijn, die gaan zometeen zeker wel naar mijn borstjes kijken... Ah well, ik slaap toch.

Narcose. Een narcose is best lekker. Best erg lekker. Zou ik best iedere dag willen ondergaan. Maar helaas, het leven is geen feest. Waarschijnlijk ruim een uur later lig ik op de uitslaapkamer en ben ik aan het huilen. HUILEN? Waarom? Ik had nog geen pijn, niks. Maar was aan het huilen als een klein kind. WTF is happening to me? Hebben ze me stiekem zes keer geinjecteerd met een dubbele dosis hormonen ofzo? Er komt een vrouwtje naast me staan. Ze praat, maar ik hoor haar niet. Correctie: WIL haar niet horen. Ik probeer haar rimpels te tellen: DAMN dat zijn er veel! 1,2,3,4... De rimpels hadden hetzelfde gewenste effect als het tellen van schaapjes, en ik viel weer in slaap. Na een uur werd ik eindelijk naar boven gereden en kon ik mijn hele familie (die inmiddels zich verzameld had in de wachtkamer) in mijn slappe armpjes sluiten. Ga ik nou weer huilen? JA HOOR, ik huil weer…

Na ongeveer twee uurtjes begon ik de pijn te voelen. Wat zeg ik: pijn? MOTHERFUCKING PIJN. Pijnstilling, pijnstilling… Meer, meer, MEEEEEEEEEEER.
Hoi Estha. Ik ben de chirurg die je geopereerd heeft. WAT? Jij? Ik heb jou niet gezien? Jij? SHIT. Zit mijn haar goed? Nee. Nou ja, laat ook maar. Liefde is ook niet aan mij besteedt.
Hij verteld dat hij de sneetjes zo klein mogelijk heeft gemaakt omdat hij het ‘zonde’ vond.
Tuurlijk vond hij het zonde! LOGISCH. Wie heeft er tegenwoordig nou nog zo’n mooi maatje 34 figuur? JA, ik dus! Thanks, dok. Je maakt me vrolijk. Nu al? Wanneer gaan we daten?
Shhh, Estha! Jij slet, hou je in! Je bent ziek! Oh ja… BOEHOEH wederom.
Na ongeveer nog drie uur gekronkeld te hebben van de pijn werd er besloten dat ik toch een nachtje moest blijven. Natuurlijk, jullie hebben me weer blij gemaakt met een dooie mus. Waarom doet IEDEREEN dit bij mij? Positieve dingen zeggen en even later hierop terugkomen.

Nu zit ik hier, om half 1 ’s nachts, met de nodige pijnstillers door mijn strotje geperst te hebben, te typen.
Zaterdag, zondag en vandaag heel de tijd geslapen, geslapen, geslapen. Pep mezelf op door te zeggen: MORGEN GAAT HET BETER! Echt waar, heb vertrouwen. Vertrouwen? Wat is dat?

Maar goed, ik heb geklaagd.







PS Bloemen, kaartjes, cadeautjes etc. kunnen verstuurd worden naar: Ereprijs 6, 2871 MZ te Schoonhoven :tooth:
0 Comments | Post Comment | Permanent Link

Geniaal verhaal22/6/2007
Hmm. Mijn verhaal… Er was eens een meisje van 16 jaar. Ze was een gelukkig, vrolijk, lekker en populair meisje. Had alles wat haar hartje maar begeerde. Kreeg aandacht van iedereen: alle jongens bij haar op school, zelfs van de leraren, de buurman en zelfs haar overbuurjongen van 10 heeft zijn eerste “trekervaring” te danken aan dit engeltje…

Toen, geheel onverwachts, op een dag werd ze ziek. Pijn aan haar keeltje en zelfs bij haar was er nu een snotneus geconstateerd. Ongelukkig dat ze hier door werd, kroop ze in bed met de hoop dat ze na een paar dagen weer met haar kont kon schudden op het schoolplein. Eenmaal beter, alle ellende weer vergeten.

Twee weken later werd ze weer ziek. Dit maal nog iets erger dan de laatste keer. Weer zichzelf laten verwennen door haar lieve moedertje én zelfs door de buurman. Dit laatste heeft haar er weer bovenop geholpen.

Wederom, twee weken later: wéér ziek. Haar moeder kon het niet meer aanzien hoe haar engelachtige dochtertje langzaamaan transformeerde in lijkbleek spookje. “We gaan nú naar de dokter”: was wat ze zei.

Eenmaal bij de dokter geweest, werd ze doorverwezen naar het ziekenhuis met de mededeling dat haar amandelen geknipt moesten worden. Ze schrok, werd bang. Wat? Operatie? Wat als het nou verkeerd gaat? Dan moet de wereld voor altijd mij, én mijn schoonheid missen… Wat nu? Drama! Drama in tent… “Rustig maar, het gaat net zo snel als je haar laten knippen bij de kapper”: zei de dokter. Hierdoor kalmeerde ze.

Enige tijd en zes maal antibiotica later, werden haar amandelen eindelijk geknipt in het ziekenhuis. Voor ze het wist waren ze al klaar. Toch was ze blij haar ouders te zien terwijl ze in de uitslaapkamer lag en begon gelijk verhalen te vertellen over hoe lief de buurman voor haar was… Haar ouders waren geschokt! Maar waarom: het was toch een fijn gevoel wat hij met haar deed? “De buurman? De buurman?”: was het enigste wat haar moeder herhaaldelijk bleef zeggen. Vader ging gelijk weg en nam het gereedschap uit de operatiekamer mee. “Ik ga even de buurman mooi maken”: zei hij met een rood aangelopen hoofd.

Het engeltje viel weer in slaap. Toen zij ontwaakte uit een mooie droom over ene Michel, voelde ze zich een stuk beroerder als voorheen. Waarschijnlijk was de verdoving uitgewerkt. Pijn, pijn, pijn was het enige dat ze voelde. Ook had ze koorts… Haar haar zat ook niet hélémaal in model. Jemig, wat een drama! “Dit doe ik nooit meer”: zei ze.

Een dag later kwam haar vader haar ophalen vanuit het ziekenhuis. Ze reden naar huis en nog steeds had ze een flinke koorts. Toen ze de straat inreden stond er politie in de straat! “O nee, misschien is er iets met mama!!!”: schreeuwde ze. “Nee hoor”: zei papa, “er is alleen maar een ongelukje met de buurman gebeurd. Ze hebben hem hélaas niet meer kunnen redden. Zijn hoofd alleen, lag in de vijver…”

Thuis werd zij verzorgd door haar moeder. Ze kon niet eten, wat een positief iets was volgens haar. Ze woog nu nog maar 40 kilo, wat een wonder! Na een week nog steeds niet beter, de koorts bleef aanhouden. Wanneer het prinsesje wilde opstaan om haar nagellak te pakken, werd ze zo duizelig dat ze gelijk weer moest gaan zitten. Maar eigenwijs als dat ze was, bleef het te aantrekkelijk om de nagellak te laten staan. Ze moest en zou haar nageltjes een mooi roze kleurtje geven.

“O, nee. Het gaat weer fout… Eh, ik zie niks meer..”: waren haar gedachten voordat ze flauw viel. Toen ze weer bijkwam voelde ze zichzelf zo misselijk dat ze wel over moést geven over haar paarse zachte tapijtje. Haar vader was gelukkig snel bij haar. Hierna deed ze snel haar oogjes open om het goedje te zien wat ze er net had uitgegooid. Zou het resultaat goed genoeg zijn om de 39 kilo te bereiken?

Tot haar schrik zag ze alleen maar bloed en een vader die zat de te trillen van angst. Het bloed was rood, niet geel! Wat zou dit betekenen? Vader nam zijn gammele dochtertje in zijn armen en sjeesde in zijn Porsche naar de dichtstbijzijnde dokter. De uitkomst was: de wond in haar keeltje was niet goed gedicht. Hierdoor bleef het bloeden vanuit haar keeltje in haar maag. Hierdoor bleef ze koorts houden en kon ze niks eten.

Anyway, eind goed al goed. Het prinsesje leeft nog en is gelukkig met de nieuwe buurman.

0 Comments | Post Comment | Permanent Link